ZAPROSZENIE NA WYSTAWĘ: ALFRED ŚWIERKOSZ (1900-1968) Z POLSKIEGO WYBRZEŻA

Dyrektor Muzeum Ziemi Puckiej im. Floriana Ceynowy w Pucku zaprasza na wernisaż wystawy czasowej przygotowanej z okazji 106. rocznicy ZAŚLUBIN POLSKI Z MORZEM.

Wystawa została przygotowana we współpracy z Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie oraz rodziną A. Świerkosza.

• Wernisaż odbędzie się 8 lutego 2026 o godz. 11.00 w oddział „Szpitalik”, ul. Wałowa 11, Puck.
• Wystawa będzie dostępna do 17.04.2026.

Wystawa opowie o Alfredzie poprzez jego bogatą spuściznę audiowizualną, pisarską. Pokaże go jako aktywnego działacza społeczno-kulturalnego i człowieka pióra. 

W programie:

• Grażyna Wirkus – Wiatr od morza…
• Magdalena Michalik, Maciej Michalik – wspomnienie o dziadku
• Joanna Grochowska – Fotografie A. Świerkosza

Alfred Świerkosz– nauczyciel, dziennikarz, fotograf, autor przewodników po polskim Wybrzeżu i popularyzator kaszubskiego wybrzeża.

Alfred Juliusz Świerkosz urodził się 24 stycznia 1900 roku we Lwowie w rodzinie Tomasza i Marii z domu Maguin. Na wybrzeże przybył w 1920 roku. Otrzymał posadę nauczyciela w Szkole Wydziałowej w Pucku, założonej w 1921 roku przez inspektora Bronisława Górnego. W 1927 roku, decyzją Kuratorium Szkolnego Okręgu Pomorskiego, został przeniesiony do placówek w Sępólnie i Rajkowach. Nad morze powrócił w 1933 roku, obejmując stanowisko kierownika szkoły powszechnej w Wielkiej Wsi. W międzyczasie, w 1929 roku, podjął studia dziennikarskie w Krakowie. W pracy zawodowej łączył wrodzoną ciekawość świata i zmysł obserwacji z pasją fotograficzną. Dokumentował zarówno przełomowe wydarzenia, jak i życie codzienne. Jako stały korespondent Polskiej Agencji Telegraficznej w Warszawie oraz krakowskiego „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”, popularyzował Wybrzeże Kaszubskie w głębi kraju. Pełnił również funkcję redaktora czasopism regionalnych (m.in. „Gryfa” i „Straży nad Wisłą”). Na antenie Polskiego Radia przybliżał słuchaczom rybackie tradycje oraz kaszubskie obrzędy. Z kolei na łamach pism ilustrowanych, takich jak „Światowid” czy „As”, prezentował sztukę ludową i promował rodzący się wówczas strój regionalny. Był także autorem monografii z serii Z wybrzeża polskiego (m.in. Puck, Hel, Brzegiem Międzymorza), które ilustrował własnymi fotografiami. Był społecznikiem, należał do licznych organizacji i towarzystw. W 1921 roku współtworzył pierwszy nad morzem oddział Polskiego Towarzystwa Turystycznego oraz budował podwaliny morskiego muzeum w Pucku. Pracując z młodzieżą, kształtował postawy członków pierwszej drużyny harcerskiej w Pucku. Działał m.in. w Związku Obrony Kresów Zachodnich, gdzie pełnił funkcję skarbnika w Wielkiej Wsi, a także w Związku Literatów i Poetów Kaszubskich z siedzibą w Gdyni. Za swoje zasługi na niwie społecznej, popularyzatorskiej oraz zawodowej został odznaczony w 1938 roku Srebrnym Krzyżem Zasługi. W czasie II wojny światowej brał udział w obronie Helu, m.in. redagując „Biuletyn Wojenny”. Choć nie był żołnierzem, wraz z innymi obrońcami trafił do obozu jenieckiego Oflag II C Woldenberg, gdzie pod fałszywym nazwiskiem prowadził działalność kulturalno-oświatową – organizował kursy nauczycielskie, teatr i radio. Po wojnie powrócił do kraju i zamieszkał w Gdańsku. Podjął pracę w Rozgłośni Polskiego Radia, by kontynuować swoją dziennikarską pasję. Współpracował z licznymi gazetami codziennymi: „Głosem Wybrzeża”, „Wieczorem Wybrzeża”, „Ilustrowanym Kurierem Polskim”, a także z czasopismami literackimi, np. „Literami”. Publikował tam głównie teksty poświęcone kulturze i historii Pomorza oraz reportaże związane z gospodarką morską i rybacką. Między innymi za te działania otrzymał Złotą Odznakę Zasłużonego Pracownika Morza. Zmarł 23 marca 1968 roku i spoczął na oliwskim cmentarzu.

Źródło:  Muzeum Ziemi Puckiej im. F. Ceynowy